3 – 25 september 2022: Lasès in triplo

Frans Lasès (1949) duikt in zijn archief en toont een selectie uit 50 jaar televisie, (video)grafische vormgeving en boeken.

Janne Lasès (1963) presenteert recent werk: collage schilderijen, abstracties en portretten.

Terra Lasès (2000) exposeert voor het eerst haar fotowerk: architectuur en landschappen.

Zie ook:
www.franslases.nl
www.franslases.blogspot.nl
Instagram: @herjannelases
Instagram: @studioterrabruno

Frans Lasès Oma Hondje-def

4 – 26 juni 2022: Frans van Lier

Van stukken afgescheurde affiches maakt Frans van Lier recollages: hercomposities van flarden woord, gezicht, kleur en scheur: soms ruig, soms dromerig, altijd bizar.

Een aantal daarvan is te zien in Galerie Weerdruk aan het Entrepotdok van 4 t/m 19 juni op zaterdagen en zondagen van 13 tot 17 uur, overige dagen op afspraak. 

Frans van Lier (1935) is journalist en schrijver en is, na een verpletterende kennismaking met een voorbeeld in het Musée de l’ Art Moderne in Parijs, sinds het begin van deze eeuw recollages gaan maken op doek of paneel. Oud en nieuw werk is nu te koop voor democratische prijzen.

Stichting Weerdruk bestaat al weer 25 jaar!

28 Augustus 1996, zaten Wiek Molin en Ik, Martin Veltman, bij notaris Mr. A. Veldhuizen te Amersfoort, aan z’n buro en tekenden we de Papieren voor de Stichting Weerdruk.
Toeval of niet ik dacht er al eentijdje aan om mijn atelier muren te behangen met mooi werk.
En nu, januari 2022, 25 jaar later zijn mijn muren behangen met Mooi Druk Werk, werk dat uit het archief van Wiek&Mij en het GWA komt.
Echt heel bijzonder typografisch werk, waarvan Wiek meestal de bedenker was en ik de technische in elkaar zetter en meedenker.
Unieke affiches, geheel bestaande uit de losse houten en loden letters van het GWA, de meesten voor de grafiek verkoop exposities die we bij het GWA organiseerden.
Hier komt ook de echt bijzondere typografische gave van Wiek, tot z’n recht; prachtige combinaties van letters en vlakverdeling, niet zomaar uit de losse pols… maar eerst in het hoofd, dan op vele velletjes papier en uiteindelijk op de proefpers en dan ook weer aanpassen, verbeteren en… drukken maar, vaak veel kleurig en intensief drukwerk.
Er zal in de loop der tijd meer mooi werk komen te hangen in de week end galerie:
GALERIE WEERDRUK, is de naam!



We hebben een datum en een plek voor onze Familie Reünie

Er gebeurt ook nog iets vrolijks in de stad, een familie reünie bijvoorbeeld. Ziet hieronder…

Beste Allemaal,

we hebben een datum en een plek voor onze Familie Reünie‼ Het is op zondag 29 augustus.  In en om de ruimte van de Grafische Werkplaats Amsterdam (waarvan ik een van de oprichters ben).
NDSM-plein 27, Amsterdam

Ook een mooi terrein voor een zondagse wandeling…
zie ook hun website:
www.grafischewerkplaatsamsterdam.nl

Echte Amsterdammers… Ome Frits de Boer had al voor de oorlog een smederij in de 2e Boomdwarsstraat 3-7 en werkte veel voor de Gemeente Amsterdam, hij had bijvoorbeeld de reparatie van de Amsterdamse Krullen (pisbakken op z’n Amsterdams) in z’n pakketje.

Over o.a. Coba Veltman en haar rol bij de organisatie van de Februaristaking 1941, is in het Verzetsmuseum te Amsterdam tot 14 november veel te zien en te horen bij de tentoonstelling Wees Moedig! over deze staking:

… Coba Veltman was, voor de oorlog, typiste bij de communistische krant, Willem Kraan stratenmaker, en Joop IJisberg tramconducteur….

Zie voor meer informatie ook de website van het museum.

Ook hadden we een circus artiest in de familie… Jan de Boer met o.a. zijn honden voetbal nummer en vlooien theater.

In November 2019 verscheen er een boek over het voor- in- en naoorlogs leven van Ab Veltman en Mirjam Veltman-Diamant.

Een zeer indringend portret van hun leven.

Zie ook de website.

Nog meer reacties…

Beste Martin,
Het door jou bezorgde boekje heb ik met veel plezier gelezen. Vooral het contrast tussen de brieven van je moeder en je vader vond ik spannend. Het gaf me verder een mooi kijkje in het grassroots communisme in Nederland van vlak voor en tijdens de oorlog. De doos met brieven die je laat zien doet heel erg denken aan de doos die ik vond na mijn ouders overlijden. Allemaal brieven uit hun onderduiktijd. Beide waren ondergedoken in de Rekkense inrichting. Mijn moeder werkte er als groepsleidster tot het eind van de oorlog, mijn vader begon als zodanig , daarna werd hij patiënt in een groep waarin ook Achterberg zat en later toen hij verraden dreigde te worden dook hij onder in de inrichting en later bij een boer in de omgeving. Als ontwerper hield hij zich vooral bezig met het vervalsen – hij zou dat woord nooit gebruikt hebben – met het namaken van persoonsbewijzen en bonkaarten. Al die verhalen kwamen weer boven door jouw boekje. Bedankt daarvoor.Qua uitvoering vond ik het ook mooi. Prachtig papier (arctic schat ik) en mooi van letterbeeld. 

Dag Martin,
Van Bas kreeg ik jullie boek Ik heb niets warms voor de winter. Wat een fraai monument voor je ouders is dat geworden. Het facsimile afbeelden van die ‘kleine’ briefjes tilt ze op tot de waardevolle documenten die ze zijn en brengen het eenvoudig vertelde maar indrukwekkende verhaal heel dichtbij. Mooi gemaakt!

Martin,
Met liefde gedaan, ik heb echt genoten van jullie boek – zo mooi! Dus de recensie meen ik van a tot z! Als ik het bulletin digitaal heb, zal ik het je ook sturen.
met vriendelijke groet,

Boekpresentatie

De presentatie van het boek

Ik heb niets warms voor de winter
Schrijven tussen de regels van de Tweede Wereldoorlog
Brieven van Ab Veltman en Mirjam Veltman-Diamant

vindt plaats in het Verzetsmuseum Amsterdam
Plantage Kerklaan 61, 1018 CX Amsterdam

Zaterdag 9 november
• Zaal open 15:30
• Aanvang programma 16:00

Programma
• Welkomstwoord door Liesbeth van der Horst, directeur Verzetsmuseum Amsterdam.
• Arjenne Veltman vertelt hoe zij en haar zus Mirjam met hun grootouders over de oorlog hebben gepraat – en hoe dat tot de brieven heeft geleid die Ab en Mick in 1992 hebben geschreven.
• Martin Veltman en Bas van der Horst spreken kort over de totstandkoming van het boek.
• Mirjam Huffener van de Lotty Veffer Foundation houdt een presentatie over de reizende tentoonstelling “Post uit de vergetelheid – Waarom schrijf je me niet”, over brieven uit de Tweede Wereldoorlog, de verhalen erachter en de betekenis van die verhalen nu.

Vanaf 17:00 vieren het verschijnen van het boek met muziek (Lydia Blom), een hapje en een drankje.

Ik heb niets warms voor de winter is een klein monument voor Ab en Mick Veltman, maar ook voor alle andere verzetsstrijders die de moed hadden om in de jaren 1940-1945 te doen wat hun geweten ze ingaf. Het hart van het boek wordt gevormd door brieven die Mick en Ab aan elkaar en aan hun (klein-)kinderen hebben geschreven. Deze uitgave is bezorgd door Martin Veltman en Bas van der Horst en uitgegeven door Uitgeverij AMB, Diemen.

Ik hoop jullie allemaal op 9 november te ontmoeten!

Met vriendelijke groet,
Martin Veltman

“Waarom schrijf je me niet” – Post uit de Vergetelheid

Mirjam Huffener

De tentoonstelling laat zien hoe waardevol communicatie is voor het hooghouden van hoop, en, zoals Huffener zegt, ‘voor de menselijkheid van ons leven.’ Uit de brieven spreekt eenzaamheid en wanhoop over het lot, zoals in een noodkreet die Wanda uit kamp Vught stuurde en waaraan de titel is ontleend: ‘Waarom schrijf je me niet?’ Maar haar allerlaatste brieven zijn op een andere manier aangrijpend; uitsluitend tussen de regels door. Haar broer Ernst Verduin vertelt in het filmportret over Wanda dat haar persoonlijke stem door de censuur steeds sterker wordt gewist. Wat rest is nietszeggendheid; wat emotioneert is de verdwijning van het individuele.

“Waarom schrijf je me niet” – Post uit de Vergetelheid is tegelijkertijd een presentatie van cultureel erfgoed en een actueel pleidooi voor inlevingsvermogen; het slechten van grenzen. Naast de teruggevonden brieven, foto’s en nieuwe filmvertellingen is er een ‘stemhokje’, waarin bezoekers prikkelende vragen aantreffen over dilemma’s als privacy, communicatie en de opvang van vluchtelingen. En bij de opening onlangs in het Kohnstammhuis, op de campus van de Hogeschool van Amsterdam, pleitte journalist Natascha van Weezel tegen partijpolitieke polarisatie en het versterken van tegenstellingen tussen bevolkingsgroepen, vertelt Huffener.

‘We hebben allemaal de neiging om in onze bubbel te blijven zitten,’ zegt ze, ‘soms verschanst achter grote woorden zoals hét fascisme, hét antisemitisme, dé Nederlanders en dé Duitsers. Op deze tentoonstelling wordt die neiging met persoonlijke verhalen genuanceerd. En door de samenwerking met Duitse culturele instellingen. Daaraan danken we ook het verhaal over de liefde tussen een Joodse vluchteling uit Duitsland en een Nederlands meisje. Gaandeweg is de tentoonstelling gegroeid. Verhalen maken verhalen los. De bijdrage van het Mondriaan Fonds, een Projectinvestering Instellingen, is essentieel voor de interregionale uitwerking en het reizen van de presentatie; daardoor wordt contact mogelijk met het publiek verspreid over heel Nederland en over de grens met Duitsland.’

Slechts één postzegel zette alles in gang en kan symbool staan voor de communicatie over afstand en tijd. Die zat op een kaart uit Dachau. Postzegelverzamelaar Bennie Vlaskamp stuitte erop en ging daarna actief op zoek naar post uit kampen en getto’s. In 2004 ontmoette Mirjam Huffener hem bij toeval op een studiereis naar de vernietigingskampen in Polen, in de trein naar Sobibor. Hun kennismaking markeert het begin van een gemeenschappelijk onderzoek samen met Arie van Dalen, met als resultaat een boek en, sinds 2009, de reizende tentoonstelling “Waarom schrijf je me niet” – Post uit de Vergetelheid, met uitgebreide website, die deze geschiedenis een stem geeft.

“Waarom schrijf je me niet” – Post uit de vergetelheid: tot en met 6 mei 2019, Kohnstammhuis Amsterdam

www.lottyvefferfoundation.nl

Pannetje

pannetje Ab Veltman

Dit pannetje droeg Ab tijdens zijn vlucht, aan het eind van de oorlog, met zich mee. Mick heeft dit hun hele leven bewaard…

Over de vlucht van Ab, meer hierover in het boekje Ik heb niets warms voor de winter, dat in 2019 zal verschijnen.

intro katernen

bulkBoekwerk, de vijfduizend keer doorgedrukte eenvoudige versie van het exclusieve Boekwerk: 28 katernen van het wereldboek. Het resultaat van Boekwerk in uitvoering.

Door het gelijktijdig verschijnen van bulkBoekwerk, deze op krantenpapier gedrukte versie, zijn alle bijdragen in de oorspronkelijke vormgeving bereikbaar voor een groter publiek.

Waar het Wereldtijdschrift ophield, gaat het Wereldboek verder…

roodnat rouwhorst provily

roodnat rouwhorst provily

Vivre Joyeux

tekst: Joyce Roodnat
ontwerp: Bart Rouwhorst
fotografie: Philip Provily

‘Ze was in het smalle keukentje achter de winkel, dat ook dienst deed als kantoor, boudoir en uithuilplek. Dik zonlicht scheen door het glas van de tuindeur. Het kattenluik klakte – Piet has left the building. (“Kan ik u helpen? Zoekt u iets speciaals?” “Nou, iets gezelligs.”)’

sanders hahn

sanders hahn

De veranderende taal

tekst: Ewoud Sanders
ontwerp: Janno Hahn

“Bij taal­veranderingen denken de meeste mensen aan de uiterlijke ken­merken van taal. Spelling­wijzigingen, nieuwe woorden en uit­drukkingen, veranderingen in uitspraak en grammatica. Toch bestaat er ook zoiets als innerlijke taal­verandering, een onderwerp waar je zelden over leest. Ik bedoel hiermee hoe de gevoels­waarde van bepaalde woorden gedurende ons leven verandert.”

nikkels schalken

nikkels schalken

Marges/kaders

tekst: Walter Nikkels
ontwerp: Mark Schalken

“Ik zal dus spreken over het boek dat ik wil maken, over het boek waarop ik hoop, over het boek dat ik verwacht en over het boek dat – vandaag al – om mij heen gemaakt wordt. De delen van een imaginair boek van morgen geven mijn wandeling richting en houvast.”

hefting akkermans

hefting akkermans

Intermezzo

tekst: Paul Hefting
ontwerp: Tijl Akkermans

“Ieder jaar worden de Best Verzorgde Boeken aangewezen, en elk jaar zien we daarbij dat er steeds weer iets nieuws mogelijk is, dat er heel veel kan en veel origineels gemaakt wordt. Ook als men de traditie volgt, of juist tegen de tradities ingaat. Ongebruikelijke boeken die worden ingezonden, worden boeksimulanten genoemd. Zoals het boek van Federico Dorazio in de vorm van een opgevouwen luchtbed.”